یه جواب واسه تهمت ناروا

قصور نکردم پس دروغ چیست

ماه من تویی پس فروغ چیست

غزل خوان به بیراه میروم

هوش من تویی پس نبوغ چیست

گفتم چرا تو داری با من سر جدایی

گفتی منم غزالی اما تو بی نوایی

                                        گفتم به چه جفایی خواهی روی ز کویم

                                        گفتی قسمت خدایی ست با آنکه بی ریایی

گفتم منم غریبی از شهر آشنایی

گفتم بدان فریب ست فریاد بی صدایی

                                         گفتم کدام نگاهی لرزانده آن دلت را

                                         گفتی آنست حدیثی از کوی بی وفایی

گفتم منم همانی که گفتمت هلاکم

گفتی خودم بدانم در یاد این و آنی

                                         گفتم چگونه آیی کآشفته من نمام

                                         گفتی خواب محالی ست نمانده هیچ شفایی

گفتم اگر بدانی داغ دل بی همتا           گفتی دریغ نکردی اما تو بی پناهی

روی برگهای پاییز آخرین نامه هاست

تا شب وقت ندارم مث عمر لاله هاست

***

ابرهای پاییزی پای من گریه کنید

آخرین نوشته هام لای این برگه هاست

***

تا شب وقت ندارم واست چی بنویسم

میدونم که این از آخرین نوشته هاست

***

پرنده ی پاییزی نامه امو برسون

به اون که صاحب حرفای این زجه هاست

***

آهای درختای زرد بهتون ظلم کردم

رو تنتون نوشتم رنگ  اون جاده هاست

***

الان از شب گذشته. نفسم بریده

نوشتم دوستت داره اونی که بی همتاست

سلام به دوستان خوبم

امروز یه قسمت از کتاب دیوانه از جبران خلیل جبران رو داشتم میخوندم

ذهنم رو خیلی مشغول کرد و یه جورایی از آینده هراس پیدا کردم و  تمام رویاهام کمرنگ شد 

شما هم بشنوید بد نیست 

رو باهی در بامداد به سایه خودش نگاه کرد و پیش خودش گفت

" من امروز ناهار یک شتر میخورم " 

نیمروز که شد دوباره به سایه خودش نگاه کرد و

پیش خودش گفت :

" یک موش هم کافی ست "

دیوان بدستم و گفتم حافظ درد و دلی بکن عزیز

گفت حافظ آب رخ خود بر در هر سفله مریز

گفتم حافظ پس من و دلم به کجا بریم

گفت حاجت آن به که بر قاضی حاجات بریم

                   باز هم قانون بر علیه من رقم خورد

تو به جذابی شبهام که میشی حک روی برگام

میخوام بشی چشمای من یا بشی شبای یلدام

بزار بشم رویای اشکات تا ببوسم روی ماهت

گمشده ی دلت میشم تو هم بگو شدم خرابت

اونقده برام عزیزی که شبا میای به خوابم

آروزمه یه بار بگی که واسه تو بی قرارم

وقتی میگم دوست دارم منو از خود رد نکن

بخدا برات میمیرم دلمو دلسرد نکن

دلم میگه نگو ولی خودش میگه هلاکتم

ختم کلام باید بگم عاشقتم عاشقتم

اینا که شعرام نیستن این همه کار دله

نگو که حرفای من وعده ی سر خرمنه

پایه این بی قراریا بی همتا شد بر ملا

آرزویه تبسمت واسه من شده بلا

این شعر رو  برای    نوشته بودم ولی نرسیدم براش بخونم و گذاشت رفت

  در  آسمان چشمانت حیران   مانده ام         محتاج  تو هستم و  همی  آواره ام 

   دیروز   در  آرزو    امروز   هم  بی   آبرو        درویش  و بی خانه  تو بیا به  باده ام  

  اسم تو  را   بر   دل ساده ام  حک کردم      زندگیم   را    به  بهای  تو  باخته  ام

 کلبه ی  درویشیم  را به آتش  کشیدی       هلاکم کردی میگویی که بی خانه ام

  کشتیم را  به  طوفان   عظیم   نشاندی    غرق  شدم تو دیدی   نفس    بریده ام

  ذره ذره چو شمعی از غمت آب شدم         زاده ی غم  هستم و به تو دل داده ام

 تو   را  دیدم  و  دگر  کسی  را  ندیدم          با  وجود  تو  دل    از  همه    بریده ام

  به شادیت خندیدم به غمت  گریستم          از  دوریت سرودم  به سویت تاخته ام

  تمام  روزگارم  را    ارمغان     باختم        بی همتا تو باختی اما خودم خواسته ام